و اکنون هم، برای من، برای ما، فقط یک شاخه نرگس به جا مانده و بویش ازوَرای سالها و قرن های دور مشام جانمان را محو خود کرده است و او مهدیاست.

اگر چه سینه ها لبریز فریاد است و روح و جان ما، آلودهاز ظلم است و بیداد؛ ولی دست دعایمان رو به سمت آسمان رفته و روز جمعه دلهامان بهسمت کعبه می چرخد؛ به این امید که قبل از رفتن خورشید از دروازه های شب، طلوع دیگریجان جهان را آذرین سازد.
خداوندا ببین دستان ما خالی است. ببین دل های ما درانتظار عشق می سوزد.
تو را سوگند! بر یکتا گل نرگس، همین امسال را پایان وقتانتظار ما مقدّر کن. بیا مهدی! بیامهدی! که درد انتظار تو، فروغ دیده ها را کشت و آتش در درون سینه ها افروخت؛ از آنآتش، پر پروانه دل سوخت؛ سپس در اشک شمع عمر مدفون شد.
بیا مهدی! کهتا پروانه جان گیرد؛ دو بال پر توان گیرد؛ کند پرواز را آغاز شود؛ محو نیاز وراز.بیا مهدی! که دلهامان دگر تاب و تحمّل را ز کف داده است . بیا مهدی