نخستين روزهاي اسفندماه (آفتاب حوت) «نوروز خان» ها به گيلان مي آيند، خسته از راه پيمايي؛ اما با چهره اي گشاده . مژده ي بهاري ست كه از راه مي رسد وخاكي كه نفس مي كشد و ساقه هائي كه بيدار مي شوند و زمزمه ي آرام جویباراني كه از دره هاي خرد مي لغزند. «نوروز خوان»ها سراسر گيلان زير پا مي نهند و به نيمي از شهرك ها و روستاهاي مازندران نيز مي روند. اغلب اينان نخست «دوازده امام» مي خوانند و بر ترجيع كه مي رسند، ترجيع را دو نفري تكرار مي كنند. و بعد «نوروز و نوسال» مي خوانند. در «نوروز و نوسال» كه ترجيعش با «باد بهاران آمده» آغاز مي شود، به مناسبت؛ سطرهائي در ستايش يا نكوهش «صاحبخانه» مي سرايند. گاه مقدار پول ، برنج، چاي يا تخم مرغي را كه مي خواهند؛ در شعر قيد مي كنند. اكنون ديگر تعداد اينان رو به كاستي مي نهد. پنج نفري هستند كه هنوز اين شعرها را مي دانند و از نخستين روزها تا پايان اسفند ماه – جلو خانه ها – مي خوانند. «دوازده امام» كه در زير آورده مي شود، گذشته از اينكه آهنگ خواندنش با «نوروز و نوسال» فرق مي كند .